W jaskini w Nong Bua Lamphu odkryto malowidła naskalne sprzed tysięcy lat

W Nong Bua Lamphu archeolodzy opisali nowe malowidła naskalne, które mogą mieć około 4 tys. lat. Odkrycie w jaskini Pha Wiang wzmacnia obraz prehistorycznego dziedzictwa północno-wschodniej Tajlandii i pokazuje, że lokalne stanowiska wciąż kryją ważne ślady dawnych społeczności.

Podczas przeglądu w dystrykcie Na Wang urzędnicy Departamentu Sztuk Pięknych pracowali przy jaskini za Wat Tham Pha Wiang. To właśnie tam natrafiono na czerwone malunki przy wejściu do mniejszej jaskini Thammart, naprzeciw głównej groty Pha Wiang.

Badanie przeprowadzili urzędnicy Departamentu Sztuk Pięknych podczas przeglądu w dystrykcie Na Wang. Zespół pracował przy jaskini za Wat Tham Pha Wiang. Malowidła znajdują się przy wejściu do mniejszej jaskini Thammart, naprzeciw głównej groty Pha Wiang.

Co znaleziono w grocie Pha Wiang

Archeolodzy rozpoznali kilka czerwonych przedstawień. Widzieli cztery małpy wspinające się po pnączach oraz gaura pokazane poniżej. Zespół zauważył też co najmniej dwie późniejsze warstwy malunków nałożone na pierwotne obrazy. Na ścianie są również dwa odciski dłoni. Badacze uznają, że należały prawdopodobnie do osoby dorosłej i dziecka.

To nie jest tylko ciekawy detal. Taki układ obrazów mówi o długim użytkowaniu miejsca. Pokazuje też, że ściana jaskini miała znaczenie dla kolejnych grup, które wracały do tego samego punktu i zostawiały po sobie ślad.

Dlaczego to odkrycie ma znaczenie

Tippawan Wongassapaiboon oceniła, że malowidła mogą odzwierciedlać codzienne doświadczenia dawnych społeczności. Chodzi o kontakt z dzikimi zwierzętami, polowania i rytuały. To ważna wskazówka, bo takie sceny pomagają odtworzyć sposób życia ludzi sprzed tysięcy lat. W tym przypadku malowidła naskalne nie są więc wyłącznie ozdobą. Stają się źródłem wiedzy o gospodarce, wierzeniach i relacjach z otoczeniem.

Badacze zwracają też uwagę na szerszy kontekst regionalny. Podczas przeglądu znaleziono fragmenty ceramiki z rytymi wzorami podobnymi do zabytków z Ban Chiang w sąsiedniej prowincji Udon Thani. To wzmacnia hipotezę, że Pha Wiang mogła należeć do większej sieci kontaktów między dawnymi społecznościami na obszarze dzisiejszej górnej części północno-wschodniej Tajlandii.

Ślady sieci osad i dawnych tras

Archeolodzy łączą to miejsce także z szerszym pasmem stanowisk od prowincji Loei po Park Historyczny Phu Phra Bat w Udon Thani. W tym ujęciu Pha Wiang nie jest samotną grotą z lokalnym znaleziskiem. Staje się punktem na dawnej trasie kulturowej, którą badacze dopiero zaczynają odtwarzać.

Taka interpretacja pozostaje ostrożna, ale daje ważny kierunek dalszych prac. Jeśli kolejne badania potwierdzą powiązania między stanowiskami, mapa prehistorycznej północno-wschodniej Tajlandii może zyskać nowy fragment.

Ochrona stanowiska i dalsze badania

Urzędnicy podkreślają, że odwiedzający nie powinni dotykać malowideł ani wynosić żadnych artefaktów. Na miejscu liczy się każdy ślad. Utrata choćby jednego elementu może zamknąć drogę do ważnych wniosków o przeszłości.

Opat Wat Tham Pha Wiang zebrał i zabezpieczył także inne przedmioty znalezione w pobliskich jaskiniach. Wśród nich są zdobiona ceramika, stare naczynia, gładzone kamienne topory, paciorki i duże fragmenty kości. Urzędnicy mają wrócić na miejsce, by zbadać znaleziska dokładniej i rozważyć dalsze kroki związane z rejestracją stanowiska.

W praktyce

• Nie dotykać malowideł ani ścian jaskini.
• Nie zabierać z miejsca żadnych artefaktów.
• Traktować takie stanowiska jako obiekty ochrony, nie jako zwykłą atrakcję.
• Śledzić komunikaty Departamentu Sztuk Pięknych o dalszych badaniach i ewentualnej rejestracji stanowiska.